Nero = Sterk/Streng (betekenis) Komt van de naam: Nero. Mannelijk.

Voor de tweede keer, weer in de zomervakantie van 2007, ging ik naar mijn tante toe met haar twee katjes. Op de ena-laatste dag kreeg ik mama aan de telefoon. 'Luca. Ik wil je wat vertellen,' begon ze. 'Je krijgt een poesje!' Ik was heeeeeeeeeeel blij! Daarna nog de hele avond door het huis gestuiterd. Volgende dag had ik van twee plankjes, een boomstam, groot stuk tapijt, bol wol en wat lintjes een zeer originele krabpaal gemaakt.

De maandag daarop, nog precies een week zomervakantie te gaan, zat ik in de auto met mijn moeder. En mijn nieuwe katje. In zijn reismandje zat hij daar, op mijn schoot, luidt te knorren. Dat vergeet ik never-nooit-niet meer!
Die avond sliep hij ook bij mij, hij en ik geen oog dicht gedaan. Nero was de hele tijd aan het piepen. Om vijf uur nam ik hem maar bij mij in bed. Voortaan mocht ik op het matras, en hij op mijn hoofdkussen...

Zeven-en-een-halve maand ging het zo. Op begeven moment had hij zijn eigen kussentje, en sliep hij nog elke avond bij mij. Ik was dol op hem. Nero zat vaak bij mijn hond Bibi in de mand te knorren. Bibi was een soort moeder voor Nero.


Op donderdag 17 april 2008 had ik een halve dag. Laatste twee uur vielen uit, dus zou ik al om twaalf uur thuis zijn. Ik was heel blij; lekker lange middag. Beetje computeren... 
Toen ik thuis kwam, zag ik mijn vader ook in de keuken zitten. Die is toch normaal op zijn werk? vroeg ik me af. Iets dichter bij de achterdeur zag ik dat mijn moeder dikke ogen van het huilen had. Ik kreeg een afschuwelijk voorgevoel. Maar nooit had ik gedacht dat ik dit nieuws kreeg.

Ik kwam binnen, pa en ma zeiden niets en hielpen mijn loodzware rugzak af te doen. 'Lieverd, Nero is dood,' zei mama toen. Ik barste gelijk in snikken uit. Nooit meer dat lieve, ruwe tongetje die zijn lipjes aflikte na het eten. Nooit meer dat hij "Priew" zei. Nooit meer naast mijn hoofdkussen liggen knorren. Nooit meer samen op de bank film kijken. Nooit meer hij. Nooit meer Nero...

De dag daarop hoefde ik niet naar school.


Ik mis Nero verschrikkelijk. Ik vind het heel erg dat hij niet eens een jaar is geworden. Nero was een schat, de perfecte poes. Hij sprong nooit in de gordijnen of op het aanrecht. Hij was echt geweldig met Bibi. Hij was een echte engel. En nu is hij een engel in de hemel.
Ik vergeet hem nooit meer.

Bibi was de dagen daarna ook niet blij, logisch, het was te merken dat zij hem miste. Bibi zocht Nero. En als ze dan weer ergens stond te snuffelen ging ik daaraan kapot. Ik vind het afschuwelijk dat Bibi haar zoontje kwijt is. 


Hier wat mooie foto's van mijn mooie Nero;

  
Meer foto's in Nero's fotoalbum